İlk çiftçiler tarım arazilerini kazmak ve yetiştirmek için basit kazma çubukları veya çapalar kullanıyorlardı. Tarım arazisi kazıldıktan sonra iyi bir hasat umuduyla tohumları yere serptiler. İlk sabanlar Y-şeklindeki ahşap bölümlerden yapılıyordu; alt dal sivri uçlu, üstteki iki dal ise iki sap şeklinde oyulmuştu. Saban bir ipe bağlanıp bir öküz tarafından çekildiğinde, sivri ucu toprakta dar, sığ bir oluk kazıyordu. Çiftçiler sabanı yönlendirmek için kolları kullanabilirdi. MÖ 970 civarında, Mısır'da basit bir öküz-tahta sabanın çizimi yapıldı. M.Ö. 3500 yılına kadar uzanan ilk pulluklarla karşılaştırıldığında çok fazla tasarım değişikliği yaşanmadı.
Mısır ve Batı Asya'nın kurak ve kumlu topraklarında,-bu erken aşamadaki pulluk, tarım arazilerini tamamen işleyebilir ve mahsul verimini büyük ölçüde artırabilir. Artan gıda arzı nüfus artışını tam olarak karşılayabildi ve Mısır ve Mezopotamya'daki şehirler giderek daha fazla gelişti.
MÖ 3000 yılına gelindiğinde çiftçiler, pullukların ucunu toprağı daha etkili bir şekilde delebilecek keskin bir "pay" haline getirerek ve toprağı yana doğru itebilecek eğimli bir "gövde" ekleyerek pulluklarını geliştirdiler.
Öküzlerin çektiği tahta pulluklar dünyanın pek çok yerinde, özellikle hafif, kumlu topraklara sahip bölgelerde hâlâ kullanılmaktadır. İlk sabanlar hafif kumlu topraklarda, Kuzey Avrupa'nın ıslak, ağır killi toprağına göre daha etkiliydi. Avrupalı çiftçiler 11. yüzyılda daha ağır metal pullukların kullanıma sunulmasını beklemek zorunda kaldı.
